اين روزهاي خون...
از جراحتِ آهن
از پوستِ پارهی ماشین
از پاشیدنِ گُه از عبور پارگی از روده
از انفجار بمبِ بعد از ازدحامِ آژیرها
از خاکاندازی پُر از خرده شیشه،از کباب
از دست دور افتاده از دست دیگرت
سرخ سر رفته از باب الطاق
گیج افتادهای
از تو کسی اما، چهار نعل به خانه میرود:
دست چپش را میگذارد بر گونهی راست زن
دست راستش را -که نیست-،بر گونهی چپ
و زن قهقهه میزند
و زن همینطور که قهقهه میزند
بمب بعد میترکد و
صورتش آب میشود میان انگشتهات.
برمیگردی و بغداد سوختگیِ درجه یک دارد:
بغداد،بدرقه و بوسه
بغداد،دود اسپند و نالهی اُشتران
و لشکری که از وداع صبحگاهی
به فتح اورشلیم میرفت
ظهر:
باران سنگ و تیر، آب جوش و قیر
غروب:
میان "شهیدانِ کیاند اینهمه خونین کفنان؟"،به دنبال کمی از خودت میگشتی
دستی از تو میدوید در بابالطاق
میانِ تاجران مصر
ملاّحان آندلس
آهنگران شوش
دستی از تو در میزد
دستی از تو روبنده را برداشت
و او قهقهه زد
و او همینطور که قهقهه میزد
گلولهی منجنیق
نشست بر سپیدیِ دندانهاش.
برمیگردی و بغداد
لخته بسته بر دیوار
برمیگردی و بغداد
ترشح میکند از آجرها
از ردّ غلیظ خون از ران سپید اسب
از فرود سُرب داغ از فراز قلعهها
از جیر جیر خلخال از پای برهنه از فرار
از سایهی درهمِ پنج انگشت
در سوسوی مشعلها
سوسوی مشعلها
+ نوشته شده در سه شنبه سی ام آبان ۱۳۹۱ ساعت 13:55 توسط تو
|
در سینه های برجسته ات دوماهی ست که مرا می خوانند