هوا در تهران رسمن لعنتیست در  خانه  که باشم رسمن جرات نمی کنم پنجره را وا کنم

ندانم که می‌خواند مرا جان/آن ِ من یا نَ

...تو
مع/شوق ِ 
منی
غمت اما
خواهر من است...

 

فوکا ـــــ پــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیشـــــــــا اردی بهشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ت