فشارم می افتد

فشار هوای جهانم می افتد آنجا که خستگی پیرهن زمخت تن ِ ابریشم کلمات ِ جانی ِ عاشق می کند
که سخت می شودش آنلحظه در آن پیرهن را کشیدن ب آغوش
حالا عاشق که همه خیالش ، همه رویاش ، همه سورئالیستِ ذهنش ، همه خواستنش ، همه امیدش ، همه دلایل ِ ادامه ش ، همه باور های راه ، همه ایمان هاش می گذرد از آغوش ! ومعشوقه ی آغوش که نباشد
آغوشش کو؟ او کو؟ فیزیکش به هم میریزد
خوابش که نمی برد عادیست اما اشتهاش را هم به جهان از دست می دهد ، نَ آن که بعد از دو روز گرسنه باشد و نخواهد بخورد  ، نَ ، گرسنه باشد و ضعف احساس کند و حتا فشارهای در روح مانع شود که بخورد . نَ .اصلن اشتهایی به هیچ چیز در جهان ندارد وختی آغوشش ، آغوشش نداشته باشد و لبی که هیجان ِ بی حد گفتن دارد به اینکه بی تابانه بوسه می خواهد از نرمه گوشت سرخ ِ پر هیجان و لب گفتنش نباشد
و این که نباشد یعنی 
E=mc2 نیست
نیوتون اراجیف بافته است و جدول مندلیف پر از اشتباست هر آنکه طرحش کرده و پُرَش کرده ، انسان هم نَ نیاز به هوا دارد نَ آب نَ غذا
این هنگام از این انسان که من می شناسم تنها به آغوش احتیاج دارد و صداش
به بست نشستن ِ دست در شکمش و نگاش ،
این هنگام از این انسان که من می شناسم تنها به لب ِ لب خندت احتیاج دارد و خنده ی چشم هات تا دچار بحران تعاریف موجود از عاشق انسان نشود فیزیک وطبیعتش

 

پ.ن1 : یک دسته مریم به هزار جهد یافته ام گذاشته ام در طبقه ی سوم از کتابخانه ی فلزیَم که متعلق به توست ، هر چند که آن ها که از تو دارم در چنگ و تن بیش از گنجایش این طبقه ست

پ.ن2 : به رقص این دختر گیر افتاده در آن کارت دل تنگ تر می شو م . دقایق هی دوست تر دارم رقصش را در زمستان این کارت و زبان می کشیدم به دست خطت آن بالاش که باعث می شو جوهرش پخش شود ، شروع به غصه خوردن می کنم کله ی صبح اما چه سود ، می برمش بر بام طبقات فلزی می چینمش و گلدان کمر باریک لاجورد را که 5 شاخه مریم با خواهش و تمنام جا کرده اند خواهرانه خود را آن تو 5 دقیقه ییست در دست دارم و خیره ب آنها به بینی می برمشان ، نفس می کشمشان و هیچ وخت نفهمیدم تو از مریم ها مست تر بودی یا مریم ها از تو